سایه ای که هنوز نبضش میزند
هنوز غذا نیامده بود
به گارسنی که غذای اشتباه سر میز آورده بود خنده ای تحویل دادم و سریع رویم را به سمت دیوار رو به رو برگرداندم و با خودم فکر میکردم چقدر تمام این شلوغی ها، این آهنگ های بلند روشنفکرنما، این صدای خنده بلند میز کناری و صدای خنده بلند آن دختر و حتی سطح سیقلی میز خسته ام میکند.
کاش یکم سکوت، یک قنجان قهوه و کسی بود که خاطره ای دور را با خنده بازگو کنیم
+
نوشته شده در پنجشنبه ۶ مهر ۱۳۹۶ساعت 14:14 توسط doobi
|
برچسب:
نویسنده: بردیا رضایی